ZAMAN..

Kimisi için geçmeyen, kimisinin nasıl geçtiğini bile anlamadığı…
Kimisinin içinde bir yara, kimisinin en güzel anı…
Kimisinin hiçbir şey anlamadığı, kimisinin dolu dolu aktığı…
Kimisinin içinde harikalar yaşattığı, kimisinin sabah olsun diye dua ettiği…
Kimisi için hiçbir anlam ifade etmediği, kimisinin ise durmasını istediği…
İşte böyle bir şey zaman…

Zaman, herkese eşit dağıtıldığı söylenen ama kimseye aynı hissettirmeyen en adaletsiz kavram belki de.
Aynı saatten bakarız, aynı takvimi çeviririz ama herkesin içindeki zaman başka akar.
Mutluluk anlarında hızlanır, acının içinde ağırlaşır. Beklerken durur, kaybederken acımasızca koşar.
İnsan, çoğu zaman zamanın değerini ancak geçip gittikten sonra anlar.
“Keşke”lerle dolu cümleler kurarız ardından. 
Keşke biraz daha dursaydım, keşke daha çok sevseydim, keşke bu kadar acele etmeseydim diye…

Oysa zaman, geri dönüp özür dilemez; sadece öğretir.
Bedeli bazen bir pişmanlık, bazen bir olgunluk olur.
Zaman aynı zamanda bir aynadır.
Bizi bize gösterir. Sabırsızlığımızı, korkularımızı, ertelediklerimizi…
“Sonra yaparım” dediğimiz ne varsa, zamanın insafına bırakırız.
Oysa her “sonra”, biraz daha “hiçbir zaman”a yaklaşır.

Fark etmeden hayatı bekleme odasında geçiririz.
Ama zaman sadece yıpratan değil, onaran da bir güçtür.
En derin yaraların kabuğunu bağlar, en büyük acıları hafifletir.
Bugün katlanamadığımız şeylere yarın alışır, dün için ağladıklarımıza bir gün gülümseyerek bakarız.
Zaman, sabredenler için bir teselli, ders alanlar için bir öğretmendir.
Belki de mesele, zamanı yönetmek değil; onunla barışmak.
Her anın kıymetini bilmek, küçük mutlulukları fark etmek, sevdiklerimizi ertelememek…
Çünkü zaman, durmasını istediklerimizde akıp gider, geçmesini beklediklerimizde inatla kalır.

Ve sonunda anlarız ki; zaman geçmez…
Aslında geçen biziz.

Emrah ŞİMŞEK